GEORGES CLAUDE (fizikçi)

FRANSIZ  fizikçi ve sanayici, 1870 yılında Paris'de doğdu. 1897' de asetilenin aseton içinde eritilerek tehlikesizce taşınabileceğini ispat etti. Bu buluşu sanayi alanına hemen yayıldı.

1902' de havanın sıkıştırılarak sıvı hale getirilmesinin mümkün olacağını gösterdi. Sıvı havayı, azot ve oksijen elde edilmesinde kullandı. 

1910' da neon tüpleriyle aydınlatmanın mümkün olacağını belirtti. 1913' de, Arsonval ile beraber, sıvı hava ve zifir içinde patlamaları gerçekleştirdi. 

Gözenekli kömürün düşük sıcaklıkta emme özelliğinin arttığını keşfetti. 1917' de çok yüksek basınç altında, sentetik olarak amonyak elde etti.

1926' dan sonra, yeni enerji kaynakları aramaya yöneldi. Denizin dip suyu ile yüzeyi arasındaki sıcaklık farkından faydalanma denemeleri yaptı. Georges Claude 1960' da Saint-Cloud'da vefat etti.

EMİLE CLAPEYRON (mühendis)

FRANSIZ  mühendis ve fizikçi, 1799 yılında Paris'de doğdu. Öğrenimini Politeknik okulunda yaptı (1816). Daha sonra "maden işletmelerinde" çalıştı. 

1820' de Rus hükümetinin yeni kurduğu "Yol ve Ulaştırma" okulunda ders vermek üzere Lamé ile beraber Rusya'ya gönderildi. 

1830 devriminden sonra Fransa'ya döndü ve Paris - Versailles - Saint Germain arasındaki "demiryolları" yapımında çalıştı.

1834' de Politeknik okulu gazetesinde yayınladığı; "ısının devindirici kuvveti" üzerine inceleme yazısıyla "termodinamiğin" kuruluşuna katkı sağladı. 

Carnot'nun ünlü broşüründe açıkladığı teoremi grafiklerle göstererek, kendi adıyla anılan "formülü" hazırladı. Ayrıca;  "homojen katıların dengesi" üzerine incelemeler ve "sürekli kirişler" hesabı yaptı. 

1842' de, buhar makinasında "çekmecenin" kullanılması ve kendi yaptığı "ekzantrik" için patent alan Emile Clapeyron 1864' de Paris'de vefat etti.  

HENRİ JACQUES CHRÉTİEN (fizikçi)

FRANSIZ  fizik bilgini, 1879 yılında Paris'de doğdu. Öğrenimini Yüksek Elektrik okulunda yaptı. Çalışmalarının büyük bölümünü özellikle optik ve optiğin astronomideki uygulamaları üzerine topladı.

Meudon (1901),  Nice (1906)  rasathanelerinde astronom olarak bulundu. Paris Optik enstitüsünde profesörlük yaptı.  "Katadiyoptr"ları, sinemaskopta kullanılan "hypergonar" denilen anamorfoz objektifi buldu (1925).

Anamorfoz objektif; görüntüyü genişleten veya genişleten aynalar gibi biçim değiştirici silindirik merceklerden oluşan bir sistemdir. Hypergonar, bir kameranın önüne yerleştirildiğinde, görüntüler filme sıkışmış olarak geçer. Oynatıcının hipergonarından geçerken önceden sıkışmış görüntüler özel bir perde üzerinde tabiî görüntülerini alır.

JACQUES ALEXANDRE CÉSAR CHARLES (fizikçi)

FRANSIZ  fizikçi, 1746 yılında Beaugency'de doğdu. Sorbonne'da fizik profesörlüğü yaptı.  Fransa'da, Franklin'in ve Montgolfier kardeşlerin icadlarının halka yayılmasını sağladı.

Balonların şişirilmesinde sıcak hava yerine hidrojen gazı kullandı (1783).  1798' de sabit hacimli gazların basınç değişikliklerini inceledi. Bu gazların sıkıştırılabilme katsayısının; ilk basınçtan, ısıdan ve gazın mahiyetinden bağımsız olduğunu keşfetti.

Termometrik bir hidrometre yaptı.  J. A. César Charles, 1823' de Paris'de vefat etti.

JAMES CHADWİCK (fizikçi)

İNGİLİZ  fizikçi, 1891 yılında Manchester'da doğdu. Öğrenimini, Rutherford'un öğrencisi olarak Manchester üniversitesinde ve Almanya'da yaptı. 1. Dünya savaşında orada göz hapsine alındı.

1919' dan 1935' e kadar Cambridge'de çalıştı. Farklı nükleer fizik problemlerini, özellikle çekirdeklerin yüklenmesini ve elementlerin alfa ışınlarıyla, sunî parçalanmasını inceledi.

1923' de Cavendish laboratuarı "araştırmalar bölümü" müdür yardımcısı, 1927' de Royal Society üyesi oldu. 1935' de Liverpool üniversitesi "fizik kürsüsü" ne geçti. 2. Dünya savaşında, Los Alamos'daki İngiliz atom araştırmalarını yönetti.

Daha sonra Cambridge'de bir kolejin müdürlüğüne getirildi (1948). Döteryumun gama ışınlarıyla parçalanmasını sağlayarak, nükleer fotoelektrik etkiyi buldu.  1932' de nötronun yapısını keşfetti ve 1935' de Nobel fizik ödülünü aldı. sir James Chadwick 1974' de Cambridge'de vefat etti. 

HENRY CAVENDİSH (fizikçi)

İNGİLİZ  fizikçi ve kimyacı, 1731 yılında Nice'de doğdu.  Çok çekingen bir insandı. Hiç evlenmedi ve büyük bir tutkuyla kendini ilmî araştırmalara verdi.

Kısa sürede büyük ün kazanarak Royal Society'ye, 1803' de ise Fransız Fen akademisine "yabancı üye" olarak alındı. Zengin bir amcanın tek varisi olduğu halde, sade yaşantısını bozmadı ve servetini büyük bir cömertlikle dağıttı.

Kimya alanında daha çok gazlar üstüne çalışma yaptı. Gazları, cıva dolu bir kap üstünde çalışarak inceleyen ilk bilgindir.  1766' da havadaki hidrojeni ayırdı. 1783' de havanın ilk kesin analizini ve suyun sentezini yaptı. 

1785' de, elektrik kıvılcımlarının etkisiyle azot ve oksijeni birleştirdi. 1798' de, burulma terazisi (Coulomb terazisi) yardımıyla, evrensel çekim sabitesini (yerçekimi ivmesi) ölçtü ve bundan hareket ederek Dünya'nın ortalama yoğunluğunu hesapladı.

NİCOLAS LÉONARD CARNOT (fizikçi)

FRANSIZ  fizikçi, 1796 yılında Paris'de doğdu (Sadi Carnot). Babası tarafından özenle eğitildi. 1812' de Politeknik okuluna girdi. Orayı birincilikle bitirdi. 

Babası Anvers'i korurken, kendisi de arkadaşlarıyla Paris'in savunmasına katıldı. 1814' de istihkâm yüzbaşı oldu. Babasının gözden düşmesi yüzünden terfii gecikince, kendini ordudan açığa çıkarttırdı. 

Gazların genleşmesi ve buharların özellikleri ile ilgili teorik araştırmalara bağlandı. 1824' de  "Ateşin Devindirici Gücü ve Bu Gücü Elverişli Biçimde Geliştiren Makineler Üzerine Düşünceler" adlı küçük kitabından  200  adet yayınlandı.  

Isının hareket enerjisine dönüşmesinin ancak, sıcaklıkları farklı iki ısı kaynağı kullanarak olabileceğini ileri sürdüğü bu kitabı, çok sonra Lord Kelvin ve Clapeyron sayesinde unutulmaktan kurtuldu. Bu prensibe "Carnot prensibi" denildi.

ROBERT WİLHELM BUNSEN (fizikçi)

ALMAN  fizikçi, 1811 yılında Göttingen'de doğdu. Göttingen'de başladığı öğrenimini Paris, Berlin ve Viyana'da tamamladı. 1836' da Kassel Politeknik enstitüsünde kimya profesörü oldu. 1852' de Heidelberg üniversitesine tayin edildi. 

İlk çalışmalarını kimya alanında yaptı. 1840' da kimyevî bir bileşik olan "kakodil"i ayırırken bir gözünü kaybetti. Bundan sonra elektrokimya alanına yöneldi. 1843' de nitrik asit ile depolarizasyon pilini gerçekleştirdi. 

Daha sonra madenleri ayırmak için çalışmalar yaptı. 1851' de elektroliz yöntemiyle magnezyum klorürden magnezyumu, krom klorürden kromu ayırdı (1854).

1855' den 1863' e kadar Roscoe ile beraber, "ışığın kimyevî etkisi" üzerine deneyler yaptı. 1859' da Kirchhoff ile beraber, "tayf çizgilerinin" kimyevî elementlerin ayırt edici nitelikleri olduğunu farkederek, tayf analizinin ilk yöntemlerini buldu.

MAURİCE DE BROGLİE (fizikçi)

FİZİKÇİ,  1875  yılında Paris'de doğdu. Deniz Harp okulundan mezun oldu (1895). 1904' de denizcilikten ayrıldı. 

Önce Meudon rasathanesinde, sonra Collège de France'da, daha sonra da Chateaubriand caddesindeki özel laboratuarında çalıştı. 1908' de bilim doktorası yaptı. Collège de France'da genel ve deneysel fizik profesörü oldu.

İlk çalışmaları; molekül fiziği, özellikle gazların iyonlaşması üzerinedir. Ultramikroskop ile havada veya suda asılı duran ve bir elektrik alanı uygulanan parçacıkların hareketini inceledi. Duman parçacıklarının elektrikleşmesini keşfetti.

1913' den itibaren dönen billûr metodunu tatbik ederek (X) ışınlarının tayfı üzerine çalıştı. 1921' de "nükleer foto elektrik" olayını buldu. Buna göre; (X) ışınlarıyla yayılan elemanlar, birbirlerinde parçacıkların tayflarının oluşumuyla ayrılabilen sınırlı elektron kategorileri yayar. Bu tayflar, atomun yapısına direk olarak girmeyi sağlar.

Yayınladığı eserler :  "X ve Gamma Işınları Fiziğine Giriş (1938)", "Atomlar, Radyoaktivite ve Dönüşümler".   Maurice Broglie, 1960' da Neuilly-sur-Seine'de vefat etti.

PERCY WİLLİAMS BRİDGMAN (fizikçi)

AMERİKALI  fizikçi, 1882 yılında Cambridge'de doğdu. Mezun olduğu Harvard üniversitesinde, 1926' da matematik ve fizik profesörlüğüne getirildi. 

Farklı atmosfer basınçları altında maddenin özelliklerini inceledi. Böylece, sudan daha yoğun sayısız buz çeşitleri ve  12000  atmosferde değişmeyen siyah fosforu buldu. 

Aynı zamanda, metallerin ısı ve elektrik iletkenliklerini inceledi ve basınca göre değişimlerini gösterdi. Bağıllık ve kuanta teorilerinin, fizik teorileri üzerindeki etkilerini de inceledi. 

1946' da Nobel fizik ödülünü alan Percy Williams Bridgman, 1961' de Randolph'da (New Hampshire) vefat etti.

EDOUARD BRANLY (fizikçi)

FRANSIZ  fizikçi, 1844 yılında Amiens'de doğdu. 1875' de Rollin kolejinde profesör, sonra Paris Katolik enstitüsünde fizik profesörü oldu.

1890' da alıcı radyo tasarlamasıyla ün yaptı. Telsiz telgraf işaretlerini almaya yarayan bu âlet, Marconi tarafından uzağa yayın deneylerinde kullanıldı. 

Ayrıca; ışığın etkisi altında elektriklenen cisimlerdeki deşarj üzerine araştırmaları ve uzaktan kumandayla ilgili deneylerini 1902' de yayınladı. Edouard Branly, 1940' da Paris'de vefat etti.

ROBERT BOYLE (fizikçi, kimyacı)

İRLANDALI  fizikçi ve kimyacı, 1627' de Lismore Castle'da doğdu. Fizik alanındaki çalışmaları neticesi 1661' de, katıların ve sıvıların yoğunluğunu kesin ölçülerle ifade etti. Hava ile yaptığı deneylerden elde ettiği sonuçları açıkladı ve Mariotte'dan daha evvel, gazların sıkıştırılabilmesi kanununu açıkladı.

Buzun ergime ısısını "sabit nokta" olarak alma fikrini ileri sürdü. Vakum altında kaynama noktalarının düştüğünü fark etmiş, buzun buharlaşmasını meydana çıkarmış, bir baroskop yapmış ve hidrostatik paradoksu açıklamıştır. 

Vakum altında da elektrostatik etkilerin ortaya çıktığını gösterdi. Asitlerin tanınmasında renkli ayıraçları (menekşe şurubu) ilk defa sistemli bir şekilde kullanan ve "asit" tanımını veren Boyle'dur.

MAX BORN (fizikçi)

ALMAN  fizikçi, 1882  yılında Breslau'da doğdu. Breslau, Heidelberg, Zürich, Göttinden ve Cambridge'de öğrenim gördükten sonra Berlin (1915) ve Frankfurt (1919) üniversitelerinde "teorik fizik" profesörü, sonra Göttingen Teorik Fizik enstitüsü müdürü oldu (1921).

Nazi ihtilâlinden sonra ülkesinden ayrılarak İngiltere'ye gitti ve 1933' de vatandaşlığına geçti. 1935' de Bangalore (Hindistan), sonra da Edinburgh'da profesörlük yaptı. 

Kimyevî ilgideki elektrik yapıyı açıkladı. Elektronik teorisinden hareket ederek, 1919' da katı cisimlerin sıkıştırılabilme ve esneme özelliklerini hesapladı. 1927' de dalga mekaniğine dayanarak, hareket eden taneciklerdeki ortak dalgaların tahminî yapısını açıkladı.

LUDWİG BOLTZMAN (fizikçi)

AVUSTURYALI  fizikçi, 1844 yılında Viyana'da doğdu. Önce Graz (1864), Münih (1891), sonra da Viyana (1895) üniversitelerinde fizik ve matematik profesörlüğü yaptı. Gazların kinetik teorisini ilk ortaya koyanlardandır. 

1868' de, moleküllerin hızlarının dağılımı kanununu ispatladı ve ihtimaliyet kavramına dayanarak soyut entropi kavramını açıkladı. Bunu termodinamiğe tatbik etti (1877). 

1884' de "ışınım" üzerine yaptığı çalışmalar neticesi, "Stefan kanunu"nu yeniden buldu. Fizik derslerinde, "Boltzmann sabiti" ve "Boltzmann kanunu" okutulmaktadır. Ludwig Boltzmann, 1906' da Viyana'da vefat etti.

NİELS BOHR (fizikçi)

DANİMARKALI  fizikçi, 1885 yılında Kopenhag'da doğdu. Önce Cambridge ve Manchester'da  J. J. Thomson ve Rutherford'un öğrencisi, 1916' da Kopenhag üniversitesinde profesör, 1921' de de Kopenhag Teorik Fizik enstitüsüne müdür oldu.

Rutherford'un atom modelini, kuanta teorisine göre geliştirmiş olmakla dünyaca tanınır. Bu teori birçok yeni buluşa yol açmıştır. Elektron yörüngelerinin kuanta şartlarına göre belirtilmesi; atom fiziği ile ilgili pek çok olayı, özellikle hidrojen tayfının özelliklerini (Balmer kanunu) ve Mendelyev'in bulduğu, kimyevî elementlerin niteliklerinin devirli olmasının sebebini açıklar. 

Yörüngelerin bu şekilde belirtilme hipotezi, değeri deneyle gerçeklenmiş olan ve "Bohr magneton"u denilen elementer bir magnetik momentin varlığını gerektirir. Bu dikkat çekici eser, yazarına 1922 Nobel fizik ödülünü kazandırdı.

ANDRÉ BLONDEL (fizikçi)

FRANSIZ  fizikçi, 1863 yılında Chaumont'da doğdu. "Fotometri"de yenilikler yaptı. Özellikle birimlerin seçimi ve temel büyüklüklerinin sınıflamasını gerçekleştirdi. 

Fener ve genel ışıklandırma için elektrikli ışık kaynaklarını inceledi. 1893' de hareketli sistemli "osilograf"ı buldu. Fakat başlıca çalışmaları, genel elektrikle ilgilidir. 

Alternatörlerin bağlantısı, senkron ve asenkron motorlar, hat boyunca elektrik yayılmasındaki bozuklukları inceledi. Radyoelektrikte "radyogonyometri" üzerinde çalışmalar yaptı. İlk radyofarları buldu. André Blondel, 1938' de Paris'de vefat etti. İsmi, Donzère-Mondragon'da kurulan hidroelektrik santrale verildi. 

PATRİCK MAYNARD STUART BLACKETT (fizikçi)

İNGİLİZ  fizikçi, 1897 yılında Londra'da doğdu. 1. Dünya savaşına katıldıktan sonra, öğrenimini Cambridge'de tamamladı. Orada Rutherford'un asistanı oldu. 

Daha sonra Londra (1933) ve Manchester (1937) üniversitelerinde profesörlük yaptı. 2. Dünya savaşı sırasında İngiliz donanmasında "bilim danışmanlığı"nda bulundu. Özellikle, "kozmik ışınlar" üzerine yaptığı çalışmalarıyla tanınır. 

Bu incelemeleri yaparken, faydasız bütün deneylerden kaçındı. Geiger'in iki sayacını kullanarak Wilson sis odasının genleşmesini düzen altına aldı. Böylece, birçok "ışın demeti" klişeleri elde etti. "Pozitron"un varlığını doğruladı.

Bu metod ona aynı zamanda, 1925' de bir "başkalaşım" olayına ait ilk resmi çekmeyi ve 1933' te de Occhialini ile "fotonların maddeleştirilmesi" imkânını sağladı. Aynı zamanda genel bir "manyetizma" teorisi ortaya koydu. 1948' de "Nobel" fizik ödülü alan Patrick Blackett, 1974' de Londra'da vefat etti.

GEORGE DAVİD BİRKHOFF (matematikçi)

AMERİKALI  matematik ve fizik bilgini, 1884 yılında Michigan, Overisel'de doğdu. Önce Princeton (1909), sonra Harvard üniversitelerinde (1912) profesörlük yaptı. 

Özellikle "diferansiyel denklemler", "fonksiyonlar teorisi" ve "sistemlerin dinamiği" üzerinde çalıştı. Teorik fizik alanındaki incelemelerini; "bağıllık prensibi" ve "maddenin elektronik yapısı" üzerinde topladı. George David Birkhoff, 1944' de Massachusetts, Cambridge'de öldü. 

Yayınlanan eserleri :  "Bağıllık ve Modern Fizik (1923)", "Bağıllığın Kaynağı, Mahiyeti ve Etkisi (1925)", "Dinamik Sistemler (1927)". 

KRİSTİAN BİRKELAND (fizikçi)

NORVEÇLİ  fizikçi ve kimyacı, 1867 yılında Oslo'da doğdu. Öğrenimini Paris'de H. Poincaré'nin ve Bonn'da H. Hertz'in yönetiminde yaptı. 1898' de Oslo üniversitesinde fizik profesörü oldu. 

Başlıca fizik çalışmalarını, teorisini geliştirdiği "yerin manyetizması" ve "kutup fecirleri" üzerine yaptı. Güneşin manyetizmasına dayanan kozmogonik bir teori kurdu. 

Eyde ile beraber; elektrik yayında, nitrik asidin sınaî sentezine yarayan, havadaki azotun "yükseltgenmesi" usulünü buldu. Kristian Birkeland, 1917' de Tokyo'da öldü. 

JEAN-BAPTİSTE BİOT (fizikçi)

FRANSIZ  fizikçi, 1774 yılında Paris'de doğdu. Mühendis çıktıktan sonra, önce Ecole Centrale de Beauvais'ye, sonra Collège de France'a fizik profesörü oldu (1800). 1803' de İlimler akademisi üyeliğine seçildi. Paris rasathanesine girerek "boylamlar" bürosunda çalıştı. 

1806' da Arago ile beraber İspanya'ya gitti ve Mechain'in başladığı "meridyen nirengileme" işini sürdürdü. 1809' da Fen Fakültesi "astronomi" profesörlüğüne atandı. 

Matematik ve astronomi alanında birçok eser veren Biot, esas şöhretini fizikçi olarak yaptığı çeşitli araştırmalarla kazandı. 

1803' de L'Aigle civarında toplanmış göktaşı parçalarını inceledi. 1804' de "ısı iletkenliği" teorisini kurdu. Aynı yıl Gay-Lussacs ile beraber yer manyetizmasını ilmî olarak incelemek için ilk balon uçuşunu yaptı. 

1806' da, Arago ile beraber havanın ve çeşitli gazların "yoğunluğunu" ilk defa ve kesin olarak ölçtü. Başkalarından evvel katı cisimlerde "sesin iletilme hızını" ölçmeye girişti ve sesin yayılmasına dair matematik bir teori kurdu (1809).