BACAKTA YAŞLILIK YARALARI

ÇOĞUNLUKLA bacak derisinde yerleşen, cerahat yapıcı bakterilerin yol açtığı iltihaplı duruma "ektima" denilir. Genellikle yaşlılık sebebiyle, enfeksiyonlara karşı savunma mekanizmaları zayıflamış veya uzun süreli hastalıklar yüzünden zayıf düşmüş kişilerde görülür. Bacaklarda sık görülen dolaşım bozuklukları ve deri direncini azaltan bozukluklar ektimanın ortaya çıkışını kolaylaştırır.

Ektima küçük kabarcıklar şeklinde başlar, bunlar sonra püstüle ve kabuğa dönüşür. Derinin derin tabakaları da iltihaba yakalanır. Kabuk düştüğünde tabanı cerahatli bir yara kalır. Bu yara bir nedbe bırakarak iyileşebilir veya ağır doku bozukluklarına yol açarak yayılabilir.

YARA ÜZERİNDE KABUK

ÇEŞİTLİ deri lezyonlarının üzerinde oluşan, sınırları belirli yapıya "kabuk" denilir. Bu lezyonlar arasında sıyrık, kesecik, içi cerahat dolu kese ve yaralar sayılabilir. Kabuk, serum, cerahat ve kanamalardan sonra ve bunların kurumasıyla meydana gelir.

Kabuğun boyutları farklıdır. Genellikle kendinden evvelki lezyonun şeklini alır. Rengi sarı-yeşil, siyah veya kırmızı olabilir. Alttaki lezyon, sadece yüzeysel olarak üstderiyi zedelemişse, altındaki deri epiteli yeniden oluşunca kabuk kendiliğinden düşer. Buna karşılık, çoğunlukla ülserleşmiş lezyonların üstünü örten kabuklar düştüğünde, yerlerinde iz bırakır.

KELOİT (bağdoku çoğalması)

DERİDE tam olarak iyileşmemiş yaralar, yanıklar ve sıyrıklardan sonra lifsi bağdokunun aşırı miktarda çoğalmasına "keloit" denilir. Kimi zaman lezyon son derece önemsizdir ve gözden kaçabilir.

Keloit, düzensiz kollajen lif demetlerinden oluşur. Kollajenin varlığı, ciltte belirgin bir kabartıya sebep olur. Düzensiz kabartı çevre dokulara uzanır. Lezyonda kaşıntı ve ağrı olabilir. Keloit oluşumunun sebepleri bilinmemektedir. Siyah ırktan gençlerde daha sık görülür. Bazı topluluklarda yüzde yapay süs oluşturma maksadıyla keloit, isteyerek oluşturulur.

NEDBELEŞME (doku tamiri)

VÜCUDUN yara, doku ölümü, doku içinde sıvı birikimine yol açan iltihaplar neticesinde ortaya çıkabilecek doku kayıplarını tamir etme sürecine "nedbeleşme" denilir. Bu süreç, nedbeleşmiş doku adı verilen sabit bir doku oluşumuna yol açar.

Nedbeleşme süreci, tipik olarak yaraların iyileşmesinde gözlenir. Temel olarak iki yoldan gelişir. İyileşme, hiçbir cerahat birikimi olmadan, ateş yükselmeden ve hızla gerçekleşirse, birincil yara iyileşmesinden söz edilir. Neticede düzgün, ince, çizgi şeklinde, bazen görülmesi dahi güç bir nedbe oluşur. İyileşmenin bu şekilde temiz olması için, yaranın enfekte olmaması ve aralarına hiçbir yabancı cisim, kan pıhtısı veya ölü doku parçalarının girmeden yara kenarlarının karşılıklı olarak tamamen kapanması gerekir.

İkincil yara iyileşmesi veya granülasyon dokusuyla iyileşme, doku kaybı çok geniş olduğunda, yara kenarları birbirine bitişmediği veya çeşitli maddeler sebebiyle açık kaldığında olur.